Έχεται αναρωτηθεί τελευταία τα εξής :
Πως μπορώ να καταλάβω τι μου γίνεται;
Δεν την παλεύω;
Θα κρατήσει για πάντα η σχέση που έχω;
Πατήστε εδώ και όλα θα είναι πιό ξεκάθαρα μετά:
Αλλά για να μην σας τρομάζω κοιτάξτε μια προεπισκόπηση για το τι βιβλίο έχετε να διαβάσετε:
Το περιεχόμενο του βιβλίου του Giacomo Leopardi Η θεωρία της ηδονής. αποτελείται από όσες σκέψεις του Zibaldone (ανάλεκτα ή φιλοσοφικές σημειώσεις και κρίσεις, σε σύνολο 4.526 χειρόγραφων σελίδων που έγραψε ο Leopardi κατά την περίοδο 1817-1832) συγκέντρωσε ο ίδιος ο συγγραφέας κάτω από τον θεματικό τίτλο «θεωρία της Ηδονής». Σ' αυτές έχουν προστεθεί και ορισμένες άλλες, στις οποίες ο συγγραφέας παραπέμπει στα πλαίσια της θεωρίας αυτής.
Κατά τον Leopardi, ο άνθρωπος νιώθει μια έμφυτη και απεριόριστη επιθυμία για την ηδονή. Δε βρίσκει όμως -κι αυτό κατά καιρούς- παρά μόνο μια ηδονή πεπερασμένη. Εξ ου και ο κατά βάσιν οδυνηρός χαρακτήρας της ζωής. Ξεκινώντας από το σχήμα αυτό, ο Leopardi αναπτύσσει άπειρες παραλλαγές, οι οποίες τον οδηγούν στην εξέταση του θέματος του έρωτα, της απόλαυσης των αισθήσεων, της απόλαυσης της ποίησης, καθώς επίσης και στην ανάλυση της αυτοκτονίας κτλ. Αναζητεί συνεχώς τα μέσα μέσω των οποίων μπορεί κανείς να φθάσει στην ευτυχία. Πρέπει, μας λέει, «να θεωρήσουμε τη ζωή μας, τη νιότη μας κτλ. ως χαμένη υπόθεση, κενές ελπίδες ή ανωφελείς. Μπορούμε να τα διακινδυνεύσουμε όλα αυτά χωρίς ιδιαίτερη περίσκεψη, ως εάν να επρόκειτο για κάτι το μηδαμινό». Κατ' αυτό τον τρόπο, ξεκινώντας από την έσχατη απαισιοδοξία, ο Leopardi απελευθερώνει την ανθρώπινη δραστηριότητα και της προσδίδει όλη τη δύναμή της.
Και το οπισθόφυλλο
Η θεωρία της ηδονής έχει ανομολόγητα αφετηρία τη σαιξπηρική προβληματική του Αμλετ. Το τεράστιο πρόβλημα με το οποίο καταπιάνεται ο Ιταλός ποιητής και φιλόσοφος είναι εκείνο που θέτει ο σαιξπηρικός ήρωας: "to be or not to be?" Πρόβλημα που ο ίδιος επαναθέτει ως εξής: αφού η ζωή είναι ένα κακό, γιατί να ζει κανείς; Η ερώτηση ωστόσο δεν είναι ρητορική, δεν είναι απάντηση στο ερώτημα του Αμλετ, στην έννοια της επιλογής της αυτοκτονίας. Η κινητήρια δύναμη του ανθρώπου και κάθε ζωντανού οργανισμού είναι η αγάπη για τον εαυτό του, η αναζήτηση συνεπώς της απόλυτης, αιώνιας και άπειρης ευτυχίας του, η οποία συνίσταται στην ηδονή, στην απόλαυση, στη χαρά. Αιώνια και άπειρη απόλαυση δεν μπορεί να γνωρίσει ωστόσο ο άνθρωπος, εξ ου η δυστυχία του, ο τραγικός χαρακτήρας της ζωής, η οποία δεν μπορεί να έχει αυτό που πρωτίστως επιθυμεί, αυτό που αποτελεί τον υπέρτατο σκοπό της. Την απόλυτη, αιώνια και άπειρη, απόλαυση και ευτυχία ο Λεοπάρντι την αναζητεί στη γη, όχι στον χριστιανικό ουρανό. Η απαισιοδοξία του δεν είναι μεθοδική αλλά ουσιαστική και απόλυτη. Η λεγόμενη απόλαυση στη γη είναι αρνητική, είναι απλώς η προσωρινή κατάπαυση του πόνου, ο οποίος απορρέει από την ανυπαρξία της απόλυτης ευτυχίας...
